παλιμπαιδειρμος

Περπατώ περπατώ μες στον κόσμο
όταν εγώ
δεν είμ' εδώ
Περπατώ περπατώ προς τον φόβο
όταν εμένα θέλω να βρω

'Ασπα 'Ασπα, είσαι 'δω..??

Γιατί έτσι...

Είναι πολλά που θα 'θελα να πω
Ανάξια λόγου πράγματα
που φέρνουν τη βροχή
σε μια εύθραυστη μέρα

Κι αν ειπωθούν
η κάθαρση δε θα 'ρθει
μόνο ο πόνος
ο ξεχασμένος με πόνο
την πόρτα θα κτυπήσει

Γι' αυτό τα ξεπερνάω
και δείχνω κατανόηση στ' ακατανόητα
και τρυφερά βλέμματα
στο ψέμμα

Ετοίμασε τη βάρκα μου
Ξεκινάω ταξίδι στο υπόλοιπο της μέρας
Τόσο καιρό
στα χέρια μου βαστούσα τα σκοινιά του ονείρου
και το μάταιο
μάτωνε τα δάκτυλά μου
Έχει όμορφο χρώμα το αίμα
μα όταν πια πάψει η λύτρωση
αρχίζει η αμφιβολία
Ετοίμασε τη βάρκα μου
τώρα φοβάμαι
τώρα όλα μοιάζουν μακρινά
και ανησυχητικά κοντά μου
Μα τίποτα πια δε θα χρειαστεί
παρα ν' αφήσω το σκοινί
και ν' αφήσω τα κοίματα να με κοιμήσουν
Μακριά από 'μένα
Πιο κοντά σε 'μένα.

Ίσως φταίει η μέρα
που επαναλαμβάνεται
ή εγώ
που στους ίδιους δρόμους ξεφεύγω
για να φτάσω πάλι
στο ίδιο τέλος.
Γύρω μου φράχτες οι σκέψεις
τοίχοι ψηλοί και απροσπέλαστοι οι επιθυμίες
και παντεπόπτης ο φόβος
να κοιτάξω κάτι διαφορετικό
από τα βήματά μου
στα χιλιοειπωμένα μονοπάτια.

Κατάφαση στην άρνηση

Μη διαιωνίζεις τις σκέψεις

με τη σκέψη σου

και μην κρατάς τα δάκρυά σου,

στάλα στάλα τη φορά πεθαίνεις....

"Γιατί να αισθανόμαστε ευτυχισμένοι; Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως είμαστε;.."

Με λέξεις ίδιες μη μιλάς
είναι κενές
αφου έχουν χάσει πια το νόημά τους।
Για ποια νοσταλγία να μιλήσεις
όταν καμιά γλυκειά ανάμνηση δεν αναπολείς
και πια αγάπη να αγαπήσεις ζητάς
που τώρα πια τη θέση της πήραν τα αδιάφορα βλέμματα....
Δεν ψάχνεις πια χέρια στο σκοτάδι
που ποτέ δεν ήταν εκεί
τώρα κοιτάζεις τη ζωή
και την εκπλήσσεις.

Η φλόγα, ο συνειρμός κι ο άνεμος

Είμαι φλόγα εγώ
και σβήνω στον αέρα
αντίθετα,
αντέχω στα χτυπήματα

Είν' ο αέρας άδειος
κι ας με γεμίζει δάκρυα σε κάθε ριπή
Καταλαβαίνεις;
Είν' ο αέρας διάφανος τοίχος
μα με γεμίζει αίμα
κάθε φορά που χαραμάδες δεν βρίσκω

Κι είν' ο τοίχος κερί
κι είμ' εγώ φλόγα
και λιώνοντας
με σβήνει
Κι είναι πολλών λογιών οι τοίχοι
μερικοί έχουν μιλιά
και λένε ψέμματα
μερικοί έχουν πρόσωπο
μα είναι άδειοι
σκορπίζουν στον άνεμο
σαν άνεμος που είναι....

Είναι και μερικοί όμως
που απλώς στέκονται εκεί
και προστατεύουν

Γι' αυτούς, ευχαρίστως σβήνω
και μόνη μου ξανά γεννιέμαι
από ένα φύσημα.