Δε θα πω, απλώς θα κουνήσω το κεφάλι ακούγοντας

ΔΕ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΣΕΙΣ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΤΙΓΜΗ

μα όταν μόνη σου βρεθείς...

Στη χώρα των αρπακτικών

οι όμηροι των αναστολών..

Me gustas el fuego, me gusta..... la viva.....

Αχ πως μικραίνει η απόσταση κάτω απ' το φύλλο που πέφτει
Αχ πως ο χρόνος σηκώνεται και φανερώνεται άδειος
Πίσω, πίσω απ' τη σιωπή πνιγμένο πλοίο νεκρό αντίο στην κουπαστή
Πίσω, πίσω απ' τη φωνή αδειάζει η σκέψη και ακούει τη λέξη να ηχορραγεί

Μαύρη πεταλούδα παράξενη
μέσα στην ομίχλη διάφανη
Όποιος δε σε βλέπει ξεχνά
Και όποιος δεν θυμάται
μαύρο θάνατο κοιμάται

Αχ πως ηχούν τα βήματα μέσα στο άδειο τοπίο
Αχ πως φυτρώνει στο χώμα γεμάτο χρώματα τραγούδι

Κι όταν το ποίημα ανοίγει μια χαράδρα πίσω απ' τα κάδρα της γιορτής
Βγαίνει πάνω απ' τις χαρές πάνω απ' τις σφαγές μας
πεταλούδα με τη φτερούγα να αιμορραγεί

Μαύρη πεταλούδα...

Βροχοποιός

Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι
των ανθρώπων που παγώνουνε πάνω
απ'τις σκεπές... Ας ξεπλύνουν οι
πιο άγριες βροχές αυτούς τους
δρόμους κι ας χυθούν στις μυστικές
δεξαμενές, που γεμίζουνε τη
θάλασσα της φρίκης, που βουτάει
αυτός ο δύτης μοναχός...
Πριν τελειώσει η ανάσα του
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται...

Διαμαντένιος ουρανός...
Διαμαντένιος ουρανός...

Αν αυτά τα σύννεφα ζυγίζουνε το
βάρος που λυγίζει τις ανθρώπινες
καρδιές... Ας γκρεμίσουνε οι πιο
άγριες ματιές αυτά τα σκιάχτρα κι
ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές,
που γεμίζουνε με καύσιμα τα τρένα
που θα πάρει κάποια μέρα μοναχός...
Πριν τελειώσει το τσιγάρο με
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται...

Διαμαντένιος ουρανός!...

Όταν ήμουνα μικρός μες τα κύματα δε μ' ένοιαζε
αν ο κόσμος είν' απλός ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε...

Διαμαντένιος ουρανός!...

Πάλι εγώ

Είναι πρωί αρχίζει η νέα μέρα
και κάτι στον αέρα μυρίζει σαν βροχή
είμαι εκεί κάτω απ΄ το μαξιλάρι
ποια σκέψη θα μου πάρει του ύπνου το νησί

Κάθε μέρα που ξυπνάω φτιάχνω μέσα μου ένα κόσμο
και μ΄αυτόν πάω όπου πάω χώρο για ν΄αντέξω δως μου
είμαι εγώ και ένα αγόρι που είμαι πάλι εγώ αλλά τότε
πώς με σπρώχνει λέει προχώρα πίσω δεν μπορείς να πας

Βράδυ ξανά κι η νύχτα με τρομάζει
ανόητο φαντάζει που ήρθα ως εδώ
κάτι θα βρω το δράκο να νικήσω
μπορεί να ξενυχτήσω να μην κοιμηθώ

......: )

Θέλω να χάσω τον εαυτό μου

Θέλω να χάσω τον εαυτό μου
για να μπορέσω να τον βρω

Να γκρεμιστούνε τα όνειρά μου
για να τα ξαναονειρευτώ

Να 'ρχετ' η νύχτα στη ζωή μου
για ν' ανασαίνω με το φως

Να με πληγώνει η επιστροφή μου
μα πάντα πίσω να γυρνώ

Θέλω ν' αλλάξω αυτή την πόλη
για να μπορώ σ' αυτήν να ζω

Να σταματήσω κάθε ρολόι
το χρόνο μου να ξαναβρώ

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

Ο βασιλιάς της σκόνης

........Θα περάσουν τα χρόνια, θα γυρίσει ο τροχός
Όλα θα 'ναι σαν πρώτα, όλα θα 'ναι αλλιώς
Θα σε ψάχνω στους δρόμους που γυρνούσες, μα εσύ
Θα 'χεις γίνει σκιά, θα' χουν όλα χαθεί

Ένα βράδυ θα φέγγει το φεγγάρι τρελό
Θ' απλωθεί η σκιά σου σ' ένα δρόμο στενό
Τα ταξίδια, οι φίλοι, οι αγκαλιές, τα φιλιά
Σ' ένα κόσμο θαμπό, μακριά…μακριά...

Έλα και πάρε με από δω

Χρόνε

Δείξε μου τα λημέρια σου

που οι κραυγές δεν έχουν σημασία και γίνονται

θρόισμα ανέμων

παιχνίδισμα.

Δείξε μου τα δάκρυα που γίνονται βροχή

στον κύκλο των συναισθημάτων.

Έλα και πάρε με από δω

και νανούρισε με στη δίνη σου

την αέναη

να ξεχάσω τ' όνομά μου

και το γέλιο μου

το άκουσμά μου, των λυγμών

Έλα και πάρε με, και δείξε μου τα λεπτά

πόσο μετράνε

ώστε να εκτιμήσω κάθε στιγμή.

Ταξίδεψέ με
στο τίποτα
στον πλούτο και την τέχνη
του να αγναντεύεις
και να συνεπαίρνεσαι
από τη μία εικόνα και χίλιες λέξεις
μιας καμίας σκέψης.

Struggle for pleasure- Wim Mertens

....Ηταν τα λόγια σου γλυκά και τα φιλιά σου πικρά ,
Τα ταξίδια μεγάλα, τα φτερά σου μικρά
Είχες φουρτούνα στα μάτια και μια πλημμύρα στην κόχη
Ένα σου χάδι δυο ζωές, ένα σου «ναί» δυο «όχι».
Βρήκα μια θάλασσα κρυφή, ήπια μια θάλασσα στιφή
Μου' κανε δώρο ένα ξερόβραχο η ζωή
Και εγώ σ'αυτή μια τελευταία αναπνοή κι ένα βυθό για κρεβάτι
Κι άνοιξα υδάτινο δρόμο στο μονοπάτι του εφιάλτη
Και μ' έβγαλε έξω απ' το μπουκάλι (φοβάμαι)
Με μια ζάλη παστρικιά κι ένα βρώμικο μυαλό πάλι (να' μαι)
Στο ίδιο παιχνίδι ξανά έγινε η σέντρα κι είχαμε όλοι μας τα χέρια ανοιχτά!
Φοβάμαι, πέσαν τα φώτα ξανά
Κι έμεινα μόνος στο τσιμέντο με τα καθίσματα αδειανά
Κι έγινε το βλέμμα μου παράθυρο για να το σκάσω απ' το παρόν
Μα ήταν όνειρο μόνο ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ! (Ελευθερία!)


Δεν είν' ο κόσμος σου αυτός, είναι διαφορετικός
Σου' χα πει μια νυχτιά θυμάμαι..
Πως οτι φαίνεται είν' άλλιώς κι οτι φτιάχνεις ουρανός
Με βροχή και φωτιά
Φοβάμαι...

Volcano

Don't hold yourself like that
You'll hurt your knees
I kissed your mouth and back
But that's all I need
Don't build your world around volcanoes melt you down

What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for the sea

Don't throw yourself like that
In front of me
I kissed your mouth your back
Is that all you need?
Don't drag my love around volcanoes melt me down

What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for what I give to you
Is just what i'm going through
This is nothing new
No no just another phase of finding what I really need
Is what makes me bleed
And like a new disease she's still too young to treat
Volcanoes melt me down
She's still too young
I kissed your mouth
You do not need me

Αποχωρισμός

Ο κόσμος που αλλάζει

Μεγάλο δέντρο ο στεναγμός, μεγάλη κι η σκιά του
απλώνει ρίζες στην ψυχή, στο σώμα τα κλαδιά του
Μα όπως ανοίγει ένα πουλί φτερούγα στον αέρα
το δέντρο γίνεται γιορτή και φτερουγίζει η μέρα

Πόσες φορές να σου το πω, πόσες να στο μηνύσω?
Να σου το πω ψιθυριστά ή να στο τραγουδήσω?
Θα σου το πω ψιθυριστά, όπως μιλάει το βλέμμα
που κρύβει μες τη σιγαλιά του κόσμου όλο το αίμα

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει
πως σου μοιάζει, πως σου μοιάζει
Αυτός ο κόσμος που αλλάζει
με τρομάζει, με τρομάζει

Χαμένοι μοιάζουμε, λοιπόν, στο γύρο του θανάτου
στην παγωνιά του οριστικού, στον τρόμο του αοράτου
Μα οριστικά θα ‘χεις χαθεί, μονάχα αν το διαλέξεις
όπως διαλέγει η μουσική τα λόγια και τις λέξεις

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει
πως σου μοιάζει, πως σου μοιάζει
Αυτός ο κόσμος που αλλάζει
με τρομάζει, με τρομάζει

Fuck you

Ας αγαπήσω τον εαυτό μου

και θα δώσω όλη την αγάπη μου

στ' αστέρια που δακρύζουν.

Αφου σου τό πα

Και θα μου πείς, γειά! Ξέρεις το είδα ξανά, από την άλλη

Με καθαρό το κεφάλι

Το όνειρο ζητάει πολλά!

Δίπλα σου σαν... Πάντα!

Αφήνω πίσω τα παλιά μου λημέρια
και ασελγώ στο κουφάρι του χθες
ξεχειμωνιάζω σ ‘ακατοίκητα χέρια
μεθάω τις λύπες μου σε άθλιες γιορτές.

Είμαι ένας άνθρωπος
που γεύτηκε τη στάχτη σου
ένα περίστροφο
στο μέτωπο σου εμπρός.

Το σκοτεινό το μονοπάτι της αγάπης σου
που ξεψυχάει διψασμένος ο θεός........ . . . . . .

Και τι σε νοιάζει εσένα.....

Όλο το ίδιο λες
να σ' αγαπώ δε θες
Δε θέλεις να πονάω
Και με το χτες να ζω

Δε φταίω και δε φταις,
μην έχεις ενοχές.
Το ήξερα πού πάω,
το διάλεξα εγώ.

Και τι σε νοιάζει εσένα
αν σ' αγαπώ.
Δε θα μου πεις εμένα
για ποιον θα ζω.
Δε θα μου πεις εμένα
για ποιον θα ζω.
Δικαίωμα κανένα
δε σου ζητώ

Όλο το ίδιο λες,
να σ' αγαπώ δε θες.
Δε θες να περιμένω
εσένα μια ζωή

Δε φταίω και δε φταις,
συγνώμη μη μου λες,
Δεν ήτανε γραμμένο
να μείνουμε μαζί.

Και τι σε νοιάζει εσένα
αν σ' αγαπώ.
Δε θα μου πεις εμένα
για ποιον θα ζω.
Δε θα μου πεις εμένα
για ποιον θα ζω.
Δικαίωνα κανένα
δε σου ζητώ

.

.

.... : (

GALA

Θα γλεντήσω κι εγώ μια νύχτα

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.

Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς
το μάτι ανοιγοκλείνει προτού δακρύσει.
Ο κόσμος τω δεντρώνε ρέβει ορθός.
Κλαίει παρακάτου η βρύση.

Από τα σπίτια που είναι σα βουβά,
κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου,
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά
τ' ασημοδάχτυλά του.

Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
κι εμείς θαν το γλεντήσουμε το βράδυ,
όσοι έχουμε το μάτι μας υγρό
και μέσα μας τον άδη.

Οι μπάγκοι μας προσμένουν.Κι όταν βγει
το πρώτο ρόδο στ' ουρανού την άκρη,
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή
στο μαύρο μας το δάκρυ

θα καθρεφτίσει τ' απαλό της φως.
Γιομάτοι δέος ορθοί θα σηκωθούμε,
τον πόνο του θα ειπεί κάθε αδερφός
κι όλοι σκυφτοί θ' ακούμε

Κι ως θα σας λέω για κάτι ωραίο κι αβρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι,
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω
που ακόμα δεν ειπώθη.

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.