Συλλαβίζοντας την ευτυχία

Διστάζεις να το φωνάξεις
φοβάσαι μην τρομάξει και φύγει μακριά
η σκέψη και η στιγμή
που σε περιθάλπει
Την προφανή σιωπή
να διαδεχθεί τα λόγια σου
διστάζεις ν' αντέξεις
κι έτσι δεν προφέρεις
παρά λαθραία αισθάνεσαι
Μα οι ανάσες είναι γεμάτες συναισθήματα
που ξεσπούν και χάνονται
κι αν τ' αρπάξεις και με θάρρος συλλαβίσεις
δικά σου θα 'ναι
θ' αντέξεις στο χρόνο...

"Όποιος με ρίχνει στη φωτιά... Να τον ζεσταίνω"

Κάπου κλείνεις τα μάτια
κι ο ήχος μοιάζει τείχος αδιαπέραστο
Κι όταν πια τ΄ανοίξεις
είναι ο μόνος φίλος
στην παγερη ησυχία του πραγματικού
όπου όλα είναι όπως φαίνονται
Κι όμως
Είσαι ένας κόσμος
και οι πράξεις μια βιτρίνα
για να διώχνεις και ν' αποπλανείς
να προστατεύεσαι και να διαλέγεις
Γι' αυτό προσπαθώ
εκτός απ' την τιμή που κόλλησες στο μέτωπό σου
να πιστέψω κι όσα δε φαίνονται
κι όσα δε νιώθω
Ακόμα κι αν με τραβάς μακριά
φοβισμένος απ' τη θέληση
Ακόμα κι αν στο τέλος μετανιώσω
έχοντας υπερβεί υα όρια.

Τρομάζει το άγνωστο το γνώριμο που ξένο μοιάζει

Το άγνωστο το δαμάζεις

μαθαίνοντας ρωγμές

ραμμένες με τ' αρχικά σου

κοιμάσαι με φόβο, ξυπνάς με ελπίδα

Το γνώριμο όμως κομμάτι του εαυτού σου

πώς να πιστείς πως δεν αναγνωρίζεις;

Με τι όνειρο θα σηκωθείς

στο φόβο της επόμενης ημέρας;

Σε δρόμο ατέρμονο.....

Όχι, δεν άλλαξε τίποτα.

Τα ίδια στόματα πάντοτε τάιζε

να λυτρωθεί απ' την ίδια.

Στα ίδια μέρη κρυβόταν

κι αυτά μυρίζουν απαράλλαχτα,

νερό που σαπίζει.

Στα ίδια χέρια γαντζωνόταν

πότε φανερά, πότε με όνειρα.

Κι όλα αυτά τη συνέθεταν.

Με μάτια χιλίων ματιών

φωνή από ψιθύρους

υμνούσε την πληρότητα.

Μέχρι που ένιωσε ψέμμα

γαργαλητό αμφιβολίας και μάστιγα αγανάκτησης.

Τίποτα δεν ήταν όπως θα 'πρεπε να είναι

Οι ψύθυροι

Οι ματιές

Τα χέρια

Πάντα ψιθυριστά γιατί οι ψίθυροι μοιάζουν μεταξύ τους

Πάντα ματιές φευγαλέες ποτέ βλέμμα στητό

Πάντα χέρια κούφια

Κι εκείνη, πουθενά.

Γιατί ήθελε να φωνάξει, να κοιτάξει, ν' αγκαλιάσει

Ν' αγαπήσει, να χαθεί....

Πόνεσε στις σκέψεις που ακόμα φοβάται

Μα ξάφνου όλα έπαψαν να είναι τα ίδια

χωρίς ν' αλλάξει τίποτα.

Sad Story

Ήθελε να τα γνωρίσει όλα
κύτταρο να τρέξει στις φλέβες της βροχής
σε κάθε παλάμη να στεγνώσει.
Ήθελε να τη γνωρίσουν όλοι.
Η θάλασσα την αγκάλιασε
ο άνεμος τη χάιδεψε
το χώμα τη φίλησε
Εκείνος όμως, δεν τη συγχώρεσε
που χείμαρρος ξεχύθηκε μέσα του
και ξέπλυνε την ατονία
που νόμιζε πως είχε.
Γι' αυτό κι εκεί την έκλεισε
μέχρι να στερέψει, μέσα του.
Έφταιξε και κείνη
δεν παρατηρησε το χαμόγελο που πάγωσε...

Με α' ενικό δεν είναι δύσκολο να βρω το κέντρο του κόσμου...

Βαρέθηκα να γράφω για μένα
αισθήματα μικρά μες στην κακία του κόσμου
μες στην αγάπη του μονήρη
Ξανα και ξανά ο ίδιος κύκλος
σε γράμματα διαγράφεται
Θέλω να γλιστρώ απαλά στη σκέψη
δίχως να καρφώνομαι στο μάτι
κέντρο σε κύκλο τρυπημένο
Να με γνωρίσεις με αφή και όχι με όραση
μυστική επαφή ανάμεσα στις λέξεις
Στιγμές να ζωγραφίζω
κι έπειτα να γίνω ο ήλιος που τις φώτισε...

Είναι γύρω μου η ζωή
δρόμοι ξέφρενοι διχαλωτοί
και σύννεφα που αλλάζουν
Κι είμαι και γω που προσπαθώ
όλα να τα αντέξω
μες στο μικρό μου βλέμμα.
Κάποτε βρίσκω οιωνούς
ξεθωριασμένα χνάρια
περασμένης εμπειρίας
ή αγέρα δροσερό
στην ξηρασία του τώρα
Κάποτε όλα χάνονται
κι όλα πίσω οδηγούν
Φράγμα αμφιβολιάς κι ενοχής
σε τρεμάμενη ματιά
Κάποτε όλα τα ξεχνώ
πατήματα κι εμπόδια δεν αγγίζω
Απλώς κοιτώ τ' αστέρια
με βλέμμα που μοιάζει με ουρανό.
Κάθε αστέρι κι ένας εαυτός
που δείχνει προς εμένα.