Ανύπαρκτο κομμάτι

Για δες

δεσπόζουν στους ώμους μου δυο μάτια
τιάρα δε φόρεσες σήμερα
ραφές οι ανύπαρκτες στο στόμα
μα εσύ εκεί
κυρτή γωνιά μου
μουσική είσαι και με χωράς ολόκληρη
ρήγμα είσαι και με ρούφηξες
ξέστρωτο κρεβάτι θαρρείς
ρήση που ακόμη δεν ακούστηκε.
Και ξέρω πως σε κούρασα
σαν σου μιλάω έτσι άσκοπα
πάντως συγχώρα με
μετά ίσως κοιμηθώ
θολώνει το βλέμμα
μα εσύ εκεί
κυρτή γωνιά μου
μουσική.

Χειρότερο το περίμενα

Πως να πω

σα να μη λύθηκαν

όλες οι κλωστές

κι απότομα με τράβηξε πίσω

η ασφυξία

Όπως τα πουλιά

που μπερδεύονται

και πεθαίνουν από διάφανες πόρτες. 

Ο συμβιβασμός δε μας πήγαινε ποτέ, δε νομίζεις;

Είσαι κάπου εκεί έξω
και κάπου εδώ μέσα μου
Μα πώς να σε δω
πιο πολύ από την ειλικρίνεια
ή την εξιλέωση
την κατανόηση τη λύτρωση την απουσία
Όπως κάθε αφηρημένη έννοια
δεν είσαι πουθενά
κι είσαι παντού
μαζί με όλα
Δε σε γώρισα όμως έτσι εγώ
Για μένα πάντα ήσουνα νερό και ζέστη
λαχάνιασμα και μάτια
το έντονο και ξαφνικό
συνεχές μου όνειρο
Δε θα σ' αρνηθώ
τώρα το ξέρω
Μα πάντα να είσαι έτσι όπως σε γνώρισα
Για μένα από σένα
Για σένα από μένα
εδώ.

Κι ακούω την ορμή κι είναι χειρότερο.

Αν δε σε γνωρίσω ποτέ
συγγνώμη
μα δεν ήξερα.
Σε έδιωχνα μόνο στη σκέψη
πώς να σ' αντέξω
έτσι κορίτσι που είμαι.
Μα αν δε σε γνωρίσω ποτέ
θα παρακαλάω να γεράσω
μπας και δεχτώ την απουσία.
Μπροστά στο θάνατο
πώς να σ' αντέξω
έτσι γρια που θα 'μαι.
Μα πως να πω
μαζί σου θα ρθει η λύτρωση μονάχα
Γιατί κάτι πρωινά
ξυπνούν οι καθρέπτες μ' αγωνία
μη μείνω πάντα εκεί
ακίνητη
με το φόβο πως
αν γυρίσω πλευρό
εσύ δε θα ρθεις
και γω πάντα εκεί θα περιμένω
ακίνητη
να φοβάμαι μην ξυπνήσω
από την πιο βαθιά επιθυμία.

αν ήσουν η θάλασσα δε θα μου έκανε εντύπωση.

Σε στίχους με σφαίρες

από καραμπίνα

κι ομορφιά σαν προσωπική ευθύνη

σε θυμάμαι

μέσα μου

Σηκώθηκα να πιάσω ένα χαρτί

να σε ζωγραφίσω

όπως είσαι

μα αφέθηκε στην ποδιά μου

το μικρό Φουαγιέ

και το χάιδεψα όπως θα χάιδευα εσένα.

Αποκοιμήσου 

Κι εγώ θα μάθω να σου στρίβεις

μέρες

να καπνίζεις τις νύχτες.

Και ντρέπομαι ρε

που όλο σε στήνω

Και φοβάμαι μήπως μια μέρα δεν περιμένεις πια

εκεί στου λύκου το στόμα.

Πως να πω

Ακούω αρκάιβ και μαθαίνω γερμανικά και βλέπω και ταινίες ισπανικές και πήρα και γατάκι ρε γαμώτο και λέω και σε όλους πως τον κερτ τον σκότωσε η κουρτνει η χαζή και σε σκέφτομαι και με ρωτάνε τί έχω γιατί κανείς τους δεν καταλαβαίνει ακριβώς και

Πως να πω οτί μου Λείπεις....

Στήσιμο, λόγια

Δε ξέρω πως να στήσω το κορμί μου
κι όσο για τα λόγια
δεν τα έμαθα ποτέ.
Δεν ανέλυσα
ποια είμαι και τί κάνω
αν έχω οικογένεια ή αν πόνεσα
από μυστικά κρυμμένα.
Η χειρότερη παράσταση, για σένα.
Να αγαπήσεις το αμήχανο κοκκίνισμα
την ακαμψία
και το άγχος.
Σιγά σιγά
στο υπόσχομαι
ο ήλιος θα διώξει τον φακό.

Ιστορία.

Μιλήσαμε για όνειρα
για φίλους και ψέμματα.
Μα εσύ δεν ήθελες να μάθεις.
Κι έτσι δε μιλούσαμε πια
παρά χέρι χέρι περνούσανε οι μέρες
σε αγκαλιές ξυπνούσαμε τις νύχτες από τις φωνές
και με φιλιά τις σκέψεις ξορκίζαμε.
Δεν ξέραμε τίποτα παρά ότι
τον καφέ σου τον πίνεις σκέτο,
τα βράδια κρυώνω εύκολα.
Όλα τα άλλα δεν τα ξέραμε, τα βρίσκαμε.
Μια φορά θυμάμαι σου είπα
Μείνε
Κι εσύ με κοίταξες κι απάντησες μόνο
Κι εσύ.
Τώρα έχω ξεχάσει τη φωνή σου
και τη λέξη της αγάπης την ακούω μόνο μέσα μου.
Μα ποτέ δεν ξεχνάω τη γεύση και τη ζεστασιά
τα μάτια και τα χέρια σου.
Κι αυτό έχει σημασία.