Μια φωνή σου περιμένω

Φυλάκισα τα όνειρα σε σελοφάν

μη μου χαλάσουν

και τώρα τρομάζω να τα σκέφτομαι

έτσι που δεν αναπνέουν

σα να τα νιώθω ψόφια

και μπορώ να θυμάμαι για ώρες

και να αναμένω με την ίδια αγωνία

να σηκωθεί

αυτή η σκέψη

μπρος στα μάτια μου.

Το ξέρω πως όταν κάνω σχέδια

εσύ γελάς

μα μόνο τα μάτια σου δακρύζουν

και με ρίχνεις όπου βρεις.

Φαντάσου

Φαντάσου να είχαμε
έναν πιγκουίνο στην μπανιέρα.
Στο μπάνιο θα 'κανε κρύο
θα ταν γεμάτο παγάκια
και θα μύριζε ψάρι όλο το σπίτι.
Μα φαντάσου
μετά από λίγο
θα τον παίρναμε στην θάλασσα
και θα μας μάθαινε να βουτάμε
με τα μάτια ανοιχτά στο νερό
και τις απόκριες
θα γυρίζαμε τους δρόμους
οι τρεις μας ντυμένοι Σαρλό
εγώ, εσύ κι ο πιγκουίνος.

Είναι για λίγο, θα περάσει

Πέρασε η ώρα
δαγκώνοντας τα χείλια μου
κι όλο κάπου χτυπούσα
να δικαιολογήσω τα πρησμένα μάτια
σε ποιον,
στο άδειο σπίτι.
Κι εύχομαι κάπου να κρυφτώ
πίσω από καπνό ή ζάλη
να μη θυμάμαι τίποτα από μένα
να έχω δύναμη να σηκωθώ σαν κάποια άλλη
σε μέρα καινούρια.
Που κι όταν είμαι μόνη μου
σε θέλω εδώ να μ' ανεχτώ
και δεν το νιώθεις.

Μη μου το πεις να μη χρειαστώ δικαιολογίες

ο ήλιος προσπερνάει τα μάτια

και το βράδυ τα καίει από μέσα

φουντώνουν εφιάλτες

και στον ξύπνιο πια

και είμαι η χειρότερη απ' όλους

όσο δε σε βλέπω με μισώ

κι εύχομαι να μ' αγαπούσες το ίδιο

όπως θα ήμουνα αλλιώς

με βαραίνει μια γραμμή

πού όλο λέω πως με έχασε

κι όλο τη βρίσκω

και πώς να μην

αφού εγώ τη χαράζω στον ύπνο μου

όχι κρυφά

και με σέρνω

πληγώνοντας τη μέρα

Ανύπαρκτο κομμάτι

Για δες

δεσπόζουν στους ώμους μου δυο μάτια
τιάρα δε φόρεσες σήμερα
ραφές οι ανύπαρκτες στο στόμα
μα εσύ εκεί
κυρτή γωνιά μου
μουσική είσαι και με χωράς ολόκληρη
ρήγμα είσαι και με ρούφηξες
ξέστρωτο κρεβάτι θαρρείς
ρήση που ακόμη δεν ακούστηκε.
Και ξέρω πως σε κούρασα
σαν σου μιλάω έτσι άσκοπα
πάντως συγχώρα με
μετά ίσως κοιμηθώ
θολώνει το βλέμμα
μα εσύ εκεί
κυρτή γωνιά μου
μουσική.

Χειρότερο το περίμενα

Πως να πω

σα να μη λύθηκαν

όλες οι κλωστές

κι απότομα με τράβηξε πίσω

η ασφυξία

Όπως τα πουλιά

που μπερδεύονται

και πεθαίνουν από διάφανες πόρτες. 

Ο συμβιβασμός δε μας πήγαινε ποτέ, δε νομίζεις;

Είσαι κάπου εκεί έξω
και κάπου εδώ μέσα μου
Μα πώς να σε δω
πιο πολύ από την ειλικρίνεια
ή την εξιλέωση
την κατανόηση τη λύτρωση την απουσία
Όπως κάθε αφηρημένη έννοια
δεν είσαι πουθενά
κι είσαι παντού
μαζί με όλα
Δε σε γώρισα όμως έτσι εγώ
Για μένα πάντα ήσουνα νερό και ζέστη
λαχάνιασμα και μάτια
το έντονο και ξαφνικό
συνεχές μου όνειρο
Δε θα σ' αρνηθώ
τώρα το ξέρω
Μα πάντα να είσαι έτσι όπως σε γνώρισα
Για μένα από σένα
Για σένα από μένα
εδώ.