Η ελπίδα μου
έχει μορφή.
Είναι ο κόσμος
του θά 'πρεπε
και του θα 'θελα.
Δίνει υποσχέσεις
αδιευκρίνιστες
και καθόλου αληθινές.
Με παίρνει μαζί της
όταν η αλήθεια
παίρνει τα πάνω της.
Θα 'πρεπε
να πάψω να την ακολουθώ
και θα 'θελα
να με ακολουθούσε και αυτή μερικές φορές.
Ελπίζω
πως όλα θα πάνε καλά.

Μην προσδιορίζεσαι


Γιατί μέλλον δεν έχεις.

Ανάγκη για ουρανό

.

.

ο ουρανός δεν έχει σώμα

δεν έχει

λόγια

δεν έχει

σύνορα

έχει όμως

χρώματα

και δάκρυα

και χαμόγελα

απλώνει

το βλέμμα του

και αγκαλιάζει

κάθε σκοτεινό παράθυρο

που αρνείται να ανοίξει

κάθε γωνία

ανάμεσα στα κτήρια

κάθε χαρά

ανάμεσα στη λύπη

Αρνείται

να σωπάσει

να αλλάξει

Μπλέ θα παραμείνει

κι ας με ξεγελά με σύννεφα

Δίνει κουράγιο

γιατί

τίποτα δε θα αλλάξει

όσο είναι εκείνος

ο κηδεμόνας

της Γης

Μ' αφήνει να ονειρεύομαι

στα γαλάζια κύματά του

Και να μετρώ

τ' αστέρια του

ώστε να μη μετρώ

τα δάκρυά μου

Μ' αφήνει να πετώ

από σκέψη σε σκέψη

κόντρα στον ήλιο

λίγο πριν καώ

Μου χαιδεύει το μάγουλο

κι εγώ

χαμογελώ

.

.

ανάγκη για ουρανό...

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

Ποτέ δεν έπαψα να φεύγω
από κάθετί δικό μου
Φαίνεται
πως με έβλαψα πολύ
και τώρα
ό,τι απέμεινε
αιμοραγεί
κρυφά τις νύχτες
και τις μέρες
με αθώα περιφάνεια
νικά τον ήλιο
Εγώ όμως
που με παρατηρώ
βλέπω το ξεραμμένο αίμα
στο μαξιλάρι
και κάνω πως δε γνωρίζω
Άλλες φορές πάλι
μόνη μου
ανοίγω τις πληγές μου
ακούγοντας τη μοναξιά
Δεν μπορώ άλλο να μιλάω γι' αυτό
αλλά
όπως είπα
ποτέ δεν έμαθα να φεύγω
από κάθετί δικό μου
Άλλωστε
αν το έκανα
τί θα απέμενε...

"Κάθε πραγματικότις μου είναι αποκρουστική"

Όση αγάπη είχα μέσα μου

τη βασάνισε

η απογοήτεση

Την κράτησε δεμένη

σφιχτά κρατούσε μια ανάμνηση

και μπροστά της περνούσαν

οι μέρες.

Στο φώς, έκλαιγε

Ζητούσε τ' αστέρια..

Κι όταν εκείνα ερχόταν

Έκλαιγε

Γιατί ήταν μόνη...

Όση αγάπη είχα μέσα μου

έγινε μίσος

Και η απογοήτευση

πικρή μου σύμβουλος.

Δεν το 'θελα.....

Κοιτάζω
τα βήματά
τους χτύπους της ανάσας μου
Σε μια υγρή πραγματικότητα
φτιαγμένη από πέτρα
Αρπάζομαι
από δυο κλωστές
φτιαγμένες με αιθέρα
Σταλμένες
από όσο νου
μου έμεινε ακόμα.

Οι σκέψεις τελειώνουν
πρωτού καν τις ακούσω
σε κάθε γυαλί σπασμένο
Κρύβονται
ώσπου να τις βρω

Όποια μπροστά μου εμφανιστεί

αδιέξοδο σημαίνει

Όποια δακρίσω για να βρώ

κρύβει τον εαυτό μου.

Είναι μια απόσταση
μια μικρή απόσταση
μεταξύ εμένα
και του ουρανού


είναι μια απόσταση

μιας σκέψης

μιας ανάληψης

της

φαντασίας

Είναι ένας θάνατος

ένας μικρός θάνατος

μεταξύ εμένα

και της θάλασσας

είναι ένας θάνατος

μιας λύπης

μιας λήθης
υποκριτικής

Είναι ένα δάκρυ
ένα καυτό δάκρυ
μεταξύ εμένα
και της ηρεμίας
που κάθε βράδυ
χαρακώνει
λεπίδι από ασήμι
τα όνειρά μου

Κι είναι μια απόσταση
και ένας θάνατος
και χίλια δάκρυα
που θα το σταματήσουν.