Ιστορία.

Μιλήσαμε για όνειρα
για φίλους και ψέμματα.
Μα εσύ δεν ήθελες να μάθεις.
Κι έτσι δε μιλούσαμε πια
παρά χέρι χέρι περνούσανε οι μέρες
σε αγκαλιές ξυπνούσαμε τις νύχτες από τις φωνές
και με φιλιά τις σκέψεις ξορκίζαμε.
Δεν ξέραμε τίποτα παρά ότι
τον καφέ σου τον πίνεις σκέτο,
τα βράδια κρυώνω εύκολα.
Όλα τα άλλα δεν τα ξέραμε, τα βρίσκαμε.
Μια φορά θυμάμαι σου είπα
Μείνε
Κι εσύ με κοίταξες κι απάντησες μόνο
Κι εσύ.
Τώρα έχω ξεχάσει τη φωνή σου
και τη λέξη της αγάπης την ακούω μόνο μέσα μου.
Μα ποτέ δεν ξεχνάω τη γεύση και τη ζεστασιά
τα μάτια και τα χέρια σου.
Κι αυτό έχει σημασία.

Ροτόντα

Φώς της ώχρας ζαλίζει τη νύχτα
σε νιώθω.
Μάτια κουρασμένα
από ύπνωση ή πύκνωση
της μοναξιάς, της αναζήτησης.
Περνούν οι μέρες
μα εσύ μείνε κοντά μου.
Θ' ακούμε τα πουλιά και τα μηχανάκια
και θα βρίσκουμε την άκρη μας
ξημερώνοντας.

Ξύπνα...

Σε αντέχω όταν είσαι κοντά μου,
μα δεν αντέχω όταν φεύγεις.
Ξύπνα σε παρακαλώ
και πες μου πως δεν είσαι έτσι
όπως σε πλάθει η στεναχώρια.

Κλείδωμα

Ήταν μια γωνιά
με μάτια και με χρώματα
δίπλα σε ανθρώπους μουσικούς
χωρίς λαλιά.
Κι ήμουν και γω
που κοιτούσα από μακριά
αγγίζοντας το πέλμα μου.
Τελειώνει το τσιγάρο
και οι ανάσες χάνονται στο χώρο.
Είσαι και συ που με τραβάς
μα αντιστέκομαι.
Αν και
μόλις σε κοιτάξω, θα σε βρω.
Κι οι δυο μας άλλωστε
μαθαίνουμε με πόνο.

Στο μπαλκόνι σου

Το μπαλκόνι σου έχει κάτι
από μέρες που περνούν.
Ρυτίδες και λόγια ώριμα
χωμένα σε αποτσίγαρα και τραπέζια ξαπλωμένα.
Άδεια μπουκάλια και βρώμικα χαλιά
υφάσματα έτοιμα για ταξίδι.
Σκουπίδια σε χρήση
και χρώματα σε αναμονή.
Αριστερά μου
η ζωή κυλά αλλάζοντας τα φύλλα
μα δεν αγγίζει την αιώρα σου
που κινείται με τον άνεμο
διαχρονικά φιλοξενώντας
ό,τι απέμεινε στο τέλος της ημέρας.

Συνάντηση

Έψαχνα

όπως οι χελώνες ψάχνουν

τον τόπο που γεννήθηκαν.

Ήχοι

γεύσεις, πρόσωπα

όλα έκρυβαν μια απάντηση

που θα 'ταν και η σωστή

αρκεί να τ' αποφάσιζα.

Πόνεσα προσπαθώντας

μα πιο πολύ πόνεσα μαζί σου

μιας κι όσο αρνιόμουν να σε βρώ

τόσο θα σε ζητούσα.

Αναμονή 20:59

Η νύχτα τούτη μοιάζει με πλατεία αναμμένη
σ' ένα τόσο δα δωμάτιο.
Κι άλλοτε παγώνω
νιφάδες να φλερτάρουν με το φως παρατηρώντας
κι άλλοτε ξεσπάω σε γέλια δυνατά
αφού δεν είν' κανείς τριγύρω
να τον ενοχλήσω.
Κι όσο εκεί περνάω σαν τον καιρό
μέχρι να μου ψιθυρίσεις πως υπάρχουμε
θα περιμένω.