αν ήσουν η θάλασσα δε θα μου έκανε εντύπωση.

Σε στίχους με σφαίρες

από καραμπίνα

κι ομορφιά σαν προσωπική ευθύνη

σε θυμάμαι

μέσα μου

Σηκώθηκα να πιάσω ένα χαρτί

να σε ζωγραφίσω

όπως είσαι

μα αφέθηκε στην ποδιά μου

το μικρό Φουαγιέ

και το χάιδεψα όπως θα χάιδευα εσένα.

Αποκοιμήσου 

Κι εγώ θα μάθω να σου στρίβεις

μέρες

να καπνίζεις τις νύχτες.

Και ντρέπομαι ρε

που όλο σε στήνω

Και φοβάμαι μήπως μια μέρα δεν περιμένεις πια

εκεί στου λύκου το στόμα.

Πως να πω

Ακούω αρκάιβ και μαθαίνω γερμανικά και βλέπω και ταινίες ισπανικές και πήρα και γατάκι ρε γαμώτο και λέω και σε όλους πως τον κερτ τον σκότωσε η κουρτνει η χαζή και σε σκέφτομαι και με ρωτάνε τί έχω γιατί κανείς τους δεν καταλαβαίνει ακριβώς και

Πως να πω οτί μου Λείπεις....

Στήσιμο, λόγια

Δε ξέρω πως να στήσω το κορμί μου
κι όσο για τα λόγια
δεν τα έμαθα ποτέ.
Δεν ανέλυσα
ποια είμαι και τί κάνω
αν έχω οικογένεια ή αν πόνεσα
από μυστικά κρυμμένα.
Η χειρότερη παράσταση, για σένα.
Να αγαπήσεις το αμήχανο κοκκίνισμα
την ακαμψία
και το άγχος.
Σιγά σιγά
στο υπόσχομαι
ο ήλιος θα διώξει τον φακό.

Ιστορία.

Μιλήσαμε για όνειρα
για φίλους και ψέμματα.
Μα εσύ δεν ήθελες να μάθεις.
Κι έτσι δε μιλούσαμε πια
παρά χέρι χέρι περνούσανε οι μέρες
σε αγκαλιές ξυπνούσαμε τις νύχτες από τις φωνές
και με φιλιά τις σκέψεις ξορκίζαμε.
Δεν ξέραμε τίποτα παρά ότι
τον καφέ σου τον πίνεις σκέτο,
τα βράδια κρυώνω εύκολα.
Όλα τα άλλα δεν τα ξέραμε, τα βρίσκαμε.
Μια φορά θυμάμαι σου είπα
Μείνε
Κι εσύ με κοίταξες κι απάντησες μόνο
Κι εσύ.
Τώρα έχω ξεχάσει τη φωνή σου
και τη λέξη της αγάπης την ακούω μόνο μέσα μου.
Μα ποτέ δεν ξεχνάω τη γεύση και τη ζεστασιά
τα μάτια και τα χέρια σου.
Κι αυτό έχει σημασία.

Ροτόντα

Φώς της ώχρας ζαλίζει τη νύχτα
σε νιώθω.
Μάτια κουρασμένα
από ύπνωση ή πύκνωση
της μοναξιάς, της αναζήτησης.
Περνούν οι μέρες
μα εσύ μείνε κοντά μου.
Θ' ακούμε τα πουλιά και τα μηχανάκια
και θα βρίσκουμε την άκρη μας
ξημερώνοντας.

Ξύπνα...

Σε αντέχω όταν είσαι κοντά μου,
μα δεν αντέχω όταν φεύγεις.
Ξύπνα σε παρακαλώ
και πες μου πως δεν είσαι έτσι
όπως σε πλάθει η στεναχώρια.

Κλείδωμα

Ήταν μια γωνιά
με μάτια και με χρώματα
δίπλα σε ανθρώπους μουσικούς
χωρίς λαλιά.
Κι ήμουν και γω
που κοιτούσα από μακριά
αγγίζοντας το πέλμα μου.
Τελειώνει το τσιγάρο
και οι ανάσες χάνονται στο χώρο.
Είσαι και συ που με τραβάς
μα αντιστέκομαι.
Αν και
μόλις σε κοιτάξω, θα σε βρω.
Κι οι δυο μας άλλωστε
μαθαίνουμε με πόνο.

Στο μπαλκόνι σου

Το μπαλκόνι σου έχει κάτι
από μέρες που περνούν.
Ρυτίδες και λόγια ώριμα
χωμένα σε αποτσίγαρα και τραπέζια ξαπλωμένα.
Άδεια μπουκάλια και βρώμικα χαλιά
υφάσματα έτοιμα για ταξίδι.
Σκουπίδια σε χρήση
και χρώματα σε αναμονή.
Αριστερά μου
η ζωή κυλά αλλάζοντας τα φύλλα
μα δεν αγγίζει την αιώρα σου
που κινείται με τον άνεμο
διαχρονικά φιλοξενώντας
ό,τι απέμεινε στο τέλος της ημέρας.