Φιλοσοφικον

Ίσως ζεις πιο έντονα

μες στην ανυπαρξία

τυφλός κριτής

και παρατηρητής ανίδεος

δεν σου μένει

παρά να απολαύσεις το θέαμα.

Δίχως τριβές

διασχίζεις μονοπάτια

με χρόνο

να αγγίξεις και

την πιο μικρή ανάμνηση.

Μες στη ζωή

η ανυπαρξία

ίσως ονομάζεται

αυτοκυριαρχία.

Καλημέρα μου είπες με μια πληγή

συνέχεια της καληνύχτας.

Πόσες φορές προσπάθησα να σηκωθώ

με τον αέρα έσβησα

με το αστέρι έλιωσα

απ' το φεγγάρι κρύφτηκα

και παρέσυρα τη θάλασσα

στα κλειστά μου μάτια.

Μόνη παρηγοριά η Φαντασία κι ο Λόγος.

Όπου και να κοιτάξω
είναι γυαλί που λιώνει
μαγκώνει το βλέμμα μου
σε φλέγουσες στάλες
είναι ο καθρέπτης που χάνεται
ή η μορφή μου..;


Η αλήθεια είναι πως η κατάσταση έχει χειροτερέψει
λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός
ναι, σιγά
είναι ο καλύτερος γιατρός όταν δεν σε πλακώνει η καθημερινότητα
στην περίπτωσή μου
όποτε ανασαίνω, τρυπάνε τα μάτια μου κρύσταλλα.
Και έχω κουραστεί
κουραστεί
κουραστεί
να κλαίω και να καταπίνω κραυγές.
Επίσης
δεν ξέρω αν το ανέφερα
έχω κουραστεί να κλαίγομαι
και αυτή τη στιγμή
βλέπω τις τύψεις να ρχόνται.

Τί διάολο.. Άμα με ακούς όποιος και να 'σαι πες μου το! Γιατί η κατανόηση δεν βρίσκεται στους τοίχους!

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΝΙΓΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΘΑ ΠΝΙΓΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
ΠΟΥ ΦΩΛΙΑΣΑΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΗΡΕΜΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΔΩΜΑΤΙΟΥ
ΚΑΙ ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΠΝΟ
ΓΕΜΙΣΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΝΕΡΟ
Η' ΑΠΛΩΣ ΤΑ
ΜΑΤΙΑ.

Κολλημένη στον Τοίχο

Τον εαυτό μου να βάφω με χρώματα
σε τίποτα δεν ωφελεί
Τα πάντα ξεθωριάζουν
ακόμα και το μαύρο
πάει και έρχεται
κι αλλάζει θέσεις με το κόκκινο
Τί κι αν ήμουν λιλά..
Πίσω του κρυβόταν το γκρι
και πίσω απ' το γκρι δεν ξέρω.

Τον εαυτό μου κι αν ντύνω με λέξεις
τίποτα δε θα αλλάξει
Οι λέξεις έχουν γράμματα
και αλλάζουν εύκολα μορφή
η αγάπη και το μίσος
τη μάσκα τους φόρεσαν
και μέσα μου ουρλιάζουν
χωρίς να φανερώνονται.

Έψαξα και βρήκα
ένα κλεμμένο λόγο
τον έβαψα στον τοίχο μου
και ένιωσα τις λέξεις

'' Τελειώνει, δίχως να περιμένει
η ζωή σου.
Η ζωή σου, είσαι εσύ.
Μην προσδιορίζεσαι, γιατί μέλλον δεν έχεις.''

Φ.Π

ΧΑΜΕΝΗ

Μπορώ να δαμάσω όλα τα κύματα του κόσμου
εκτός απο εκείνο του μυαλού μου
δεν μπορώ
το χέρι να μην στρέφω
εναντίον του εαυτού μου
όσων θέλω
κι όσων δεν πρέπει
όσων προσπάθησα
κι όσων πίστεψα
Μπορώ να συγχωρέσω όλους τους θανάτους
μα δεν μπορώ να συγχωρέσω
το κλάμα μου.

ΧΑΜΕΝΗ

Θέλω ειλικρινά
να κάνω τόσα που δε θα αλλάξουν τίποτα
να φωνάξω τόσο δυνατά
ώστε να με ακούσεις
και παλιότερα το φώναξα
αλλά δεν άκουσες
τί θα αλλάξει τώρα,
και γιατί ελπίζω σε μια αλλαγή...

Ακούω
χιλιάδες μονοπάτια
και περιμένω
να αρπάξω φωτιά.