Κατάφαση στην άρνηση

Μη διαιωνίζεις τις σκέψεις

με τη σκέψη σου

και μην κρατάς τα δάκρυά σου,

στάλα στάλα τη φορά πεθαίνεις....

"Γιατί να αισθανόμαστε ευτυχισμένοι; Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως είμαστε;.."

Με λέξεις ίδιες μη μιλάς
είναι κενές
αφου έχουν χάσει πια το νόημά τους।
Για ποια νοσταλγία να μιλήσεις
όταν καμιά γλυκειά ανάμνηση δεν αναπολείς
και πια αγάπη να αγαπήσεις ζητάς
που τώρα πια τη θέση της πήραν τα αδιάφορα βλέμματα....
Δεν ψάχνεις πια χέρια στο σκοτάδι
που ποτέ δεν ήταν εκεί
τώρα κοιτάζεις τη ζωή
και την εκπλήσσεις.

Η φλόγα, ο συνειρμός κι ο άνεμος

Είμαι φλόγα εγώ
και σβήνω στον αέρα
αντίθετα,
αντέχω στα χτυπήματα

Είν' ο αέρας άδειος
κι ας με γεμίζει δάκρυα σε κάθε ριπή
Καταλαβαίνεις;
Είν' ο αέρας διάφανος τοίχος
μα με γεμίζει αίμα
κάθε φορά που χαραμάδες δεν βρίσκω

Κι είν' ο τοίχος κερί
κι είμ' εγώ φλόγα
και λιώνοντας
με σβήνει
Κι είναι πολλών λογιών οι τοίχοι
μερικοί έχουν μιλιά
και λένε ψέμματα
μερικοί έχουν πρόσωπο
μα είναι άδειοι
σκορπίζουν στον άνεμο
σαν άνεμος που είναι....

Είναι και μερικοί όμως
που απλώς στέκονται εκεί
και προστατεύουν

Γι' αυτούς, ευχαρίστως σβήνω
και μόνη μου ξανά γεννιέμαι
από ένα φύσημα.

Πρωινός 'Ηλιος, Φευγαλέα Ελπίδα..

Κόβω τις παραμέτους
τα νήματα
που έχουν αρχίσει να σκουριάζουν.
Ποτέ μου δε δοκίμασα
τον αέρα του κενού
ή τις λεπτές νότες
του κτύπου της καρδιάς μου.
Αναρωτιέμαι
τί χρώμα θα έχω
πίσω απ' τη διαφάνεια
Πώς ακούγομαι
μέσα από ένα κοχύλι
Πώς μοιάζω
όταν σε καθρέπτες δεν κοιτώ.

Κι αν δε μ' αρέσει αυτό που βλέπω
ψάχνω πάλι
και διακρίνω σε μένα
κάτι που μπορώ να βασιστώ.

Πρωινός ήλιος, φευγαλέα ελπίδα.
Μα απ' την άλλη
όλη η ζωή μου κάτω από φευγαλέες ελπίδες σώζεται...

Η θέληση σπρώχνει το ταξίδι....

Ένα βήμα πιο κοντά
πέταγμα στην άβυσσο,
μακριά από μένα

Ένα βήμα πιο μακριά
πιο κοντά σε μένα
σε μέρη που δε γνώρισα ποτέ

Αγγίζω με
κοιτώ με
κάθε ματιά άλλη υφή
κάθε αφή άλλη σκέψη

Στάσιμη στη θάλασσα
δε μένω

Με πόνο, ωριμάζω.

Ο Επιβάτης/ Ενα ποίημα που άρεσε στην αδερφή μου και στη Στ.

Ο Επιβάτης της σκέψης

δεν έχει πρόσωπο।

Η μορφή του αλλάζει

στην ανάμνηση।

Χαρούμενος στη θάλασσα

και σκυθρωπός

στην απραξία,

ο επιβάτης της σκέψης

δεν έχει επιλογές।

Σε όποια στάσιμη θύμηση κατέβει

σε όποιο σταθμό

περιμένει

να αλλάξουν οι καιροί।

Απ' τα παράθυρα κραυγάζει

να φύγει, ας φύγει η ομίχλη

να δει πιο καθαρά

να ανοίξει τα μάτια

και να βουτήξει στο όνειρο

που θα 'ναι Το Πραγματικό।

Ο επιβάτης της σκέψης

δεν έχει έξοδο

μέσα στους χίλιους τοίχους

που μεθά.