Νόστος

Είδα τον ήλιο να πέφτει στον αέρα
μα δεν έκανα καμία ευχή
Γύρισα μόλις έπεσε η νύχτα
και μ' ακολούθησαν 18 χρόνια μαζεμένα
στο δρόμο για το σπίτι
Κι όλοι μου μιλούσαν σα να είχαν να με δουν χρόνια
και σα να είχαν να με δουν μία στιγμή
κι εγώ αναρωτιόμουν,
 Όλα όσα είχα ποτέ είναι εδώ
μα κάτι λείπει.

Κι όσο περνάει ο καιρός
καταλαβαίνω
πως λείπω εγώ.

Αγωνία

Κι εκεί που αποφασίζω εγώ
αν υπάρχεις ή όχι
ζητώ συγγνώμη που κρύβομαι
πίσω από σιωπή.
Έχω αφεθεί
μα δεν ξέρω αν μ' άκουσες να πέφτω
και με λαχτάρα αγγίζω ό,τι σε θυμίζει
μήπως και σε ξεχάσω για λίγο.

Πρώτη και τελευταία ανάρτηση.

Αρχίζεις και τελειώνεις μέσα μου
και συνεχίζεις μόνος
Δέθηκα στη φωνή σου χωρίς ν' ακούω
μα βρήκα μέρος να πιαστώ
βρήκα τα χείλη σου
και τα δάγκωσα.
Μπορώ να περάσω όλη μου τη στιγμή
μελετώντας τις κινήσεις
τις εκφράσεις του προσώπου σου
Μπορώ και να σ' αφήσω να φύγεις
να σε ξεπλύνω από πάνω μου
σα να μην έγινε ποτέ
Μπορώ και τίποτα
για να σε ζήσω όπως είσαι
όπως θέλεις
και όχι στο μυαλό μου σαν ταινία
δίχως τη συναίνεσή σου
για τα πνευματικά δικαιώματα.

Δε θα πω, απλώς θα κουνήσω το κεφάλι ακούγοντας

ΔΕ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΣΕΙΣ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΤΙΓΜΗ

μα όταν μόνη σου βρεθείς...

Στη χώρα των αρπακτικών

οι όμηροι των αναστολών..

Συγγνώμη
μερικές φορές
πρέπει να με βρεις εσύ
για να μπορέσω να σε βρω.

Μοιάζεις με υπόθεση χαμένη

Βλέπω πάνω σου ουλές
με τ' όνομά μου
και επιδεικτικά γελώντας
"Αυτές μου τις έκανε εκείνη"
θα λες
λες και με φτερά σε γέμισα.
Και γω θα θέλω να κρυφτώ
μπροστά σου
και να πω
"Μου έσβησες το χαρακτήρα
και ύστερα τον κακόγραψες".

Μερικές φορές
σας κοιτάζω απ' το τζάμι
που απ' το μίσος θολώνει
και η ζήλια το ραγίζει.
Τότε προτιμώ να γίνω διάφανη
μην και καταλάβετε πως εγώ κάνω τους σπασμούς.

Της Κυριακής

Για να κοιτάξεις πρέπει
στα μάτια να στοχεύσεις
την ψυχή σου να αδειάσεις μ' ένα νεύμα
σ' ένα βλέμμα που κοιτάει μια αντανάκλαση
χαζεύντας τις σκέψεις σου που στάζουν
καημένε, στα χέρια σου που μοιάζουν
με κλαδιά παρατημένα
πριν την πυρά.
Μίλα λοιπόν
μ' όλους τους άσχετους
μίλα
να φτιάξεις λίγο λίγο μια εικόνα
με χίλιες λέξεις ψεύτικες και λογοκριμμένες
και όποια διάθεση γύρω σου
φίλα
μήπως και καταλάβεις τι σημαίνουν συναισθήματα.
Ποιος φταίει μη ρωτάς
την απάντηση την ξέρεις
που δεν μπορείς τη μοναξιά
στα ίσια της να φέρεις
που σε νοιάζει ψίθυρους ν΄ακούς
όλους μα τους δικούς σου
να τους θάβεις έγκαιρα
πριν με ντροπή σε λούσουν
στα κρύφά
μέσα στο πλήθος.
Όλη τη γκρίνια σου υποφέρεις
μα μέσα σου πονάς
γιατί φοβάσαι μήπως είσαι
αυτό που δείχνεις τελικά.