Στον ουρανό

δρόμοι σχισμένοι

από φτερά

και κραυγές

Στα σύννεφα

το όνειρο φυλάσσουν

που τους εμπιστευτήκαμε

το όνειρο κουρνιάζουν

που περιφρονήσαμε

Τα πουλιά

οι σχοινοβάτες του αιθέρα

και οι φύλακες του πόθου μου

Γύρω μου

χιλιάδες μαύρα φτερουγίσματα

Από στιγμές

Από σκέψεις

Πουλιά

Πάνω απ' το κεφάλι μου

Το ΕίΜαι μου

Κοιτάζω στα μάτια
και ψάχνω να βρώ
μια ιστορία
Στην δική μου ιστορία όμως
Ένα τέλος να ψάξω
δεν μπορώ
Σε κάθε μέρος
αγγίζω τις σκέψεις
στον αέρα
με σκόρπια λόγια
και κλάματα
Μα οι δικές μου σκέψεις
βαθιά κλειδωμένες
προσωπογραφίες
αναίσχυντα κοινές
με βαραίνουν...

Κουράστηκα να ψάχνω
μα ο θόρυβος στο κεφάλι μου
δεν λέει να κοπάσει

Κουράστηκα να ψάχνω
μια στιγμή ηρεμίας
Ίσως πρέπει να το αποδεχτώ
η Ηρεμία είναι μύθος
και απλώς
υπάρχω
Ε Γ Ω

Ονειροπυρπόληση.....

Σε κάτι στάσιμο
μικρό
και αδιαμόρφωτο
έχουν μπλέξει τα όνειρά μου
όταν τα μάτια μου ανοίγω.
Πλέον η ονειροπόληση
συνοδεύεται από οδύνη
που δεν μπορώ
ούτε στο ελάχιστο να αγγίξω
την εικόνα τους.

ΜΟΥΣΕΙΟ

Έκθεση αισθημάτων
Σε μια φωνη

Σε ένα χαρτί
Με χίλια ηχοχρώματα.

Μόνη
κοιτάζω τους καμβάδες
αγγίζω τις σκαλιστές
κραυγές
μέσα στους τοίχους.

Ο πόνος είναι εκεί
μέσα στα φύλλα ασημιού
και προσπαθώ
να αφεθώ
και το όνομά του να γνωρίσω
και

τους

δρόμους του.

Η υπέρβαση αυτού που μας πληγώνει/ Το πέταγμα.

Σε μονοπάτι

μέσα από ζαφυρένιο πρίσμα

θα πετάξω

αν βρω μονάχα τρόπο

την όψη μου να γυρίσω

απ' την ανάποδη.

.

.

Τα χέρια να διαχωρίσω

από τις σκέψεις

και τα βλέμμα να διώξω

από τα χνάρια μου.

.

.

Γύρω μου

να αφουγκραστώ τον ουρανό

και να αντικρύσω

κόκκινες στάλες

στο γαλάζιο πάπλωμα.

.

.

Ελευθερία.

Η υπέρβαση αυτού που μας πληγώνει.

Φιλοσοφικον

Ίσως ζεις πιο έντονα

μες στην ανυπαρξία

τυφλός κριτής

και παρατηρητής ανίδεος

δεν σου μένει

παρά να απολαύσεις το θέαμα.

Δίχως τριβές

διασχίζεις μονοπάτια

με χρόνο

να αγγίξεις και

την πιο μικρή ανάμνηση.

Μες στη ζωή

η ανυπαρξία

ίσως ονομάζεται

αυτοκυριαρχία.

Καλημέρα μου είπες με μια πληγή

συνέχεια της καληνύχτας.

Πόσες φορές προσπάθησα να σηκωθώ

με τον αέρα έσβησα

με το αστέρι έλιωσα

απ' το φεγγάρι κρύφτηκα

και παρέσυρα τη θάλασσα

στα κλειστά μου μάτια.

Μόνη παρηγοριά η Φαντασία κι ο Λόγος.