Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Καλημέρα


Γύρισα πίσω
και είδα τα κομμάτια μου
διάσπαρτα στην πόλη των ονείρων
Έτσι που τα κοίταζα
έχασα τα σπίτια
τα μάτια, τα δέντρα
τα πουλιά και τους γλάρους
που φώναζαν πάνω απ' τα κύματα
-Περιττό να πω,
αδιαφόρησα ΚΑΙ για τα κύματα-
Σε αναζήτηση μόνη μου επιδόθηκα
στον πάτο του οικτιρμού μου
μπας κι επιβεβαιώσω τη φριχτή μου μοίρα
Ξέχασα την περιπέτεια
που τα πόδια της χτυπούσε στην άμμο ανυπόμονη
Ξέχασα πως στα ίδια μέρη ξαναβρέθηκα παλιά
κι εσιώπησα.


Κι όσο σιωπούσα
και η σιωπή μου γέμιζε δάκρυα
έδυσε ο ήλιος
και το σκοτάδι με ξύπνησε
φωνάζοντας στις κόρες της σελήνης
στα αγόρια τ' ουρανού
πως κάθε αστέρι αντανακλά ένα όνομα
που καθεαυτό αξίζει
δίχως μάτια να το λατρεύουν.

1 σχόλιο: