Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Μαγεία

Έστριψε τη σελήνη
την κάπνισε μαζί με τον Ορφέα
κατέβασε τον καπνό ως τα δάκτυλα
κι άφησε τη νύχτα του ελεύθερη
Κάηκε από μέσα
κι ήταν μόνο μια στιγμή.

Το πρωί δεν υπήρχε τίποτα

τρόμαζε ν΄ακούει τη φωνή του
δεν έλεγχε το βήμα του
χαιρέτισε ανθρώπους που δεν ήξερε
μα όλοι του χαμογελούσαν

Έπεσε σε λήθαργο

Τον ξύπνησε η θάλασσα
κι ένα φιλί.




Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Μια φωνή σου περιμένω

Φυλάκισα τα όνειρα σε σελοφάν
μη μου χαλάσουν
και τώρα τρομάζω να τα σκέφτομαι
έτσι που δεν αναπνέουν
σα να τα νιώθω ψόφια
και μπορώ να θυμάμαι για ώρες
και να αναμένω με την ίδια αγωνία
να σηκωθεί
αυτή η σκέψη
μπρος στα μάτια μου.

Το ξέρω πως όταν κάνω σχέδια
εσύ γελάς
μα μόνο τα μάτια σου δακρύζουν
και με ρίχνεις όπου βρεις.

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Φαντάσου

Φαντάσου να είχαμε
έναν πιγκουίνο στην μπανιέρα.
Στο μπάνιο θα 'κανε κρύο
θα ταν γεμάτο παγάκια
και θα μύριζε ψάρι όλο το σπίτι.
Μα φαντάσου
μετά από λίγο
θα τον παίρναμε στην θάλασσα
και θα μας μάθαινε να βουτάμε
με τα μάτια ανοιχτά στο νερό
και τις απόκριες
θα γυρίζαμε τους δρόμους
οι τρεις μας ντυμένοι Σαρλό
εγώ, εσύ κι ο πιγκουίνος.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Είναι για λίγο, θα περάσει

Πέρασε η ώρα
δαγκώνοντας τα χείλια μου
κι όλο κάπου χτυπούσα
να δικαιολογήσω τα πρησμένα μάτια
σε ποιον,
στο άδειο σπίτι.
Κι εύχομαι κάπου να κρυφτώ
πίσω από καπνό ή ζάλη
να μη θυμάμαι τίποτα από μένα
να έχω δύναμη να σηκωθώ σαν κάποια άλλη
σε μέρα καινούρια.
Που κι όταν είμαι μόνη μου
σε θέλω εδώ να μ' ανεχτώ
και δεν το νιώθεις.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Μη μου το πεις να μη χρειαστώ δικαιολογίες

ο ήλιος προσπερνάει τα μάτια
και το βράδυ τα καίει από μέσα
φουντώνουν εφιάλτες
και στον ξύπνιο πια
και είμαι η χειρότερη απ' όλους
όσο δε σε βλέπω με μισώ
κι εύχομαι να μ' αγαπούσες το ίδιο
όπως θα ήμουνα αλλιώς

με βαραίνει μια γραμμή
πού όλο λέω πως με έχασε
κι όλο τη βρίσκω
και πώς να μην
αφού εγώ τη χαράζω στον ύπνο μου
όχι κρυφά
και με σέρνω
πληγώνοντας τη μέρα

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Ανύπαρκτο κομμάτι

Για δες
δεσπόζουν στους ώμους μου δυο μάτια
τιάρα δε φόρεσες σήμερα
ραφές οι ανύπαρκτες στο στόμα
μα εσύ εκεί
κυρτή γωνιά μου
μουσική είσαι και με χωράς ολόκληρη
ρήγμα είσαι και με ρούφηξες
ξέστρωτο κρεβάτι θαρρείς
ρήση που ακόμη δεν ακούστηκε.
Και ξέρω πως σε κούρασα
σαν σου μιλάω έτσι άσκοπα
πάντως συγχώρα με
μετά ίσως κοιμηθώ
θολώνει το βλέμμα
μα εσύ εκεί
κυρτή γωνιά μου
μουσική.

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Χειρότερο το περίμενα

Πως να πω
σα να μη λύθηκαν
όλες οι κλωστές
κι απότομα με τράβηξε πίσω
η ασφυξία



Όπως τα πουλιά
που μπερδεύονται
και πεθαίνουν από διάφανες πόρτες. 

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Ο συμβιβασμός δε μας πήγαινε ποτέ, δε νομίζεις;

Είσαι κάπου εκεί έξω
και κάπου εδώ μέσα μου
Μα πώς να σε δω
πιο πολύ από την ειλικρίνεια
ή την εξιλέωση
την κατανόηση τη λύτρωση την απουσία
Όπως κάθε αφηρημένη έννοια
δεν είσαι πουθενά
κι είσαι παντού
μαζί με όλα
Δε σε γώρισα όμως έτσι εγώ
Για μένα πάντα ήσουνα νερό και ζέστη
λαχάνιασμα και μάτια
το έντονο και ξαφνικό
συνεχές μου όνειρο
Δε θα σ' αρνηθώ
τώρα το ξέρω
Μα πάντα να είσαι έτσι όπως σε γνώρισα
Για μένα από σένα
Για σένα από μένα
εδώ.

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

Κι ακούω την ορμή κι είναι χειρότερο.

Αν δε σε γνωρίσω ποτέ
συγγνώμη
μα δεν ήξερα.
Σε έδιωχνα μόνο στη σκέψη
πώς να σ' αντέξω
έτσι κορίτσι που είμαι.
Μα αν δε σε γνωρίσω ποτέ
θα παρακαλάω να γεράσω
μπας και δεχτώ την απουσία.
Μπροστά στο θάνατο
πώς να σ' αντέξω
έτσι γρια που θα 'μαι.
Μα πως να πω
μαζί σου θα ρθει η λύτρωση μονάχα
Γιατί κάτι πρωινά
ξυπνούν οι καθρέπτες μ' αγωνία
μη μείνω πάντα εκεί
ακίνητη
με το φόβο πως
αν γυρίσω πλευρό
εσύ δε θα ρθεις
και γω πάντα εκεί θα περιμένω
ακίνητη
να φοβάμαι μην ξυπνήσω
από την πιο βαθιά επιθυμία.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

αν ήσουν η θάλασσα δε θα μου έκανε εντύπωση.

Σε στίχους με σφαίρες
από καραμπίνα
κι ομορφιά σαν προσωπική ευθύνη
σε θυμάμαι
μέσα μου
Σηκώθηκα να πιάσω ένα χαρτί
να σε ζωγραφίσω
όπως είσαι
μα αφέθηκε στην ποδιά μου
το μικρό Φουαγιέ
και το χάιδεψα όπως θα χάιδευα εσένα.
Αποκοιμήσου 
Κι εγώ θα μάθω να σου στρίβεις
μέρες
να καπνίζεις τις νύχτες.
Και ντρέπομαι ρε
που όλο σε στήνω
Και φοβάμαι μήπως μια μέρα δεν περιμένεις πια
εκεί στου λύκου το στόμα.

Πως να πω

Ακούω αρκάιβ και μαθαίνω γερμανικά και βλέπω και ταινίες ισπανικές και πήρα και γατάκι ρε γαμώτο και λέω και σε όλους πως τον κερτ τον σκότωσε η κουρτνει η χαζή και σε σκέφτομαι και με ρωτάνε τί έχω γιατί κανείς τους δεν καταλαβαίνει ακριβώς και

Πως να πω οτί μου Λείπεις....




Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Στήσιμο, λόγια

Δε ξέρω πως να στήσω το κορμί μου
κι όσο για τα λόγια
δεν τα έμαθα ποτέ.
Δεν ανέλυσα
ποια είμαι και τί κάνω
αν έχω οικογένεια ή αν πόνεσα
από μυστικά κρυμμένα.
Η χειρότερη παράσταση, για σένα.
Να αγαπήσεις το αμήχανο κοκκίνισμα
την ακαμψία
και το άγχος.
Σιγά σιγά
στο υπόσχομαι
ο ήλιος θα διώξει τον φακό.