Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Take the plan and spin it sideways


Κάποτε γνώρισα έναν ήλιο.
Σκόρπιζε αχτίνες
που έλιωναν στα χέρια
και χάιδευε με ζέση κλειστά βλέφαρα.

Τον μίσησα.

Πρόδιδε το βλέμμα μου
σαν σε μικροσκόπιο
και ξάφνου δεν μπορώ να κρυφτώ
της εγωιστικής μου μελαγχολίας.
Μέχρι που τον στρίμωξα σε ένα πανόραμα
"Δες με", με προκάλεσε,
"Σηκώνομαι και πέφτω χωρίς να το διαλέγω.
Φροντίζω να φωτίζω τις σκιές σας
ώστε να αντέχετε τη λάμψη σας.
Μα πες μου,
εγώ πάντοτε έμοιαζα με στράτα;"
Και τα πύρινα μάτια του έσταξαν στη θάλασσα.

2 σχόλια:

  1. εξαιρετικό!
    ψυχογραφία εξαιρετική!!!!
    τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ για τα εμψυχωτικά σου λόγια..
    :) :)

    Καλημέρα, φιλιά και από μένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή