Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Προδότης του εαυτού μου



Όταν με σπρώχνουν

με χαμόγελο προς τον γκρεμό

δεν είναι ανάγκη στην άκρη να φτάσω

Σε κάθε βήμα πέφτω

κι η προδοσία με τυφλώνει

Ψάχνω

το χέρι που με σέρνει

μα μόνο την ανάσα μου αντικρίζω

Ποιο βάρος κάτω με κρατά

και ποιος αφέντης,

μα είμαι μόνη

Ίσως, λίγο πριν την άβυσσο,

επανορθώσω.



1 σχόλιο:

  1. να προλάβεις φρόντισε... έτσι και την ηδονή του γκρεμού θα νοιώσεις και τον ίλιγγο της ζωή θα κερδίσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή